خفقان

روی زمین خشک هم می شود غرق شد

وقتی که بغض کنی و نفهمد

اشک بریزی و نبیند

بشکنی و نشنود

و دست آخر  تنها بگوید :

"خوب می شوی ..."

غرق می شوی لاجرم

خفه می شوی بالتبع

نگرانی که مباد چیزی نگرانش کند و می پرسی :

دور دست ترین راه ها خیالت را راحت تر خواهد کرد ؟

به نشانه ی رضایت چیزی نمی گوید و سکوت می کند ...

درد می کشی

رد می شوی

پی نوشت :

میدانم  ؛ خوب نمی شود دلم  .

میدانم  ؛ جایت پر نخواهد شد .

بیچاره دلم ....

 

 

 

نیستی و من رکورد دار شده ام ...

حالا که دیگر دستم به آغوشت نمیرسد

و بوسیدنت موکول شده

به تمامی روزهای نیامده..

حالا که هر چه دریا و اقیانوس را

از نقشه جهان پاک کردی

مبادا غرق شوم در رویایت

باید اسمم را

در کتاب گینس ثبت کنم

تا همه بدانند

- یک نفر

با سنگین ترین بار دلتنگی

روی شانه هایش -

تو را دوست میدارد ...

 

پی نوشت :

شاعرش را نمی دانم کیست ؛ اما به غایت حال این روزهای من است . روزهایی که حتا قلم هم دلم را آرام نمی کند.