سکوت سرد زمان

حواست نبود که مشغول نگاه کردنت هستم . سرت گرم کار خودت بود . دانه دانه کتابها را بیرون می کشیدی و نگاهی می کردی و می انداختی بیرون ؛ انگار که دنبال چیز خاصی باشی . سرم را از لای در آوردم بیرون و خیره خیره در چشمانت زل زدم و تو خندیدی ...

دستت در دستانم بود ؛ یعنی خودم خواستم دستم را بگیرد . ترسیدم تا مبادا خیابان را ؛ کوچه را ؛ آدرس را گم کنم و تو رهایم کنی . و آهسته گفتم : دستتو بده به من !  چه یخ کرده بودم و چه حالی داشتم ؛ تنها خدا می داند و بس . و تو خندیدی ...

نشسته بودم و زل زده بودم به جوانه ای که تازگی ها آقای بیات در باغچه کاشته بود . سبز کم رنگ بود و پیش بقیه ی گلهای باغچه ؛ پشیزی هم به حساب نمی آمد . صبح زود بود ، من منتظر بودم تو بیای . دلم شور افتاده بود . مضطرب بود . تو آمدی ؛ دیر رسیدیم . من غصه خوردم ؛ و تو خندیدی ... 

چمباتمه زدم روی سنگ های پذیرایی ؛ نشستم درست روبرویت ؛ حالم  ،حال خودم نبود . حواسم به بشقاب روبرو و دهان پرت نبود . تنها اشک ریختم و نگاهت کردم . حالم خراب بود و می لرزید  . من فهمیدم ، لقمه ات را نبلعیدی ، اشک هایم را نمی فهمیدی اما آنها را پاک کردی . و تو باز خندیدی ...

زن بغل دستی ، چشم از ما برنمی دارد . تو از آن آدامس های گرد و رنگی رنگی ای خریدی که آنوقت ها در سریال دهکده ی جزیره ، در قوطی های شیشه ای سفید و بزرگ می ریختند . من دلم از آنها خواست و از تو پرسیدم : به منم می دی ؟ گفتی : نه ؛ مال منه ... و من می خندم ... 

راننده ی تاکسی ، آهنگ عجیب و غریبی گذاشته است  . تو نشسته ای کنارم و کیفت را سفت چسبیده ای و دلت قنج می زند که بدانی محتوای درون جعبه ای که خریدی چیست و هی نهیبم می زنی که بازش کنم . اما من می گویم : نه ، بریم خونه ، بعد . تو سرت را به نشانه قهر آن سو می کنی ، اما شکایت نمی کنی و من می خندم ....

تا خانه راه زیادی نمانده است . هر جا پله ای می بینی ؛ دوست داری راهت را کج کنی و بالای آن بروی و من می گویم برو بالا اما مواظب باش ؛ خوب ؟ تو اما گوش به حرف نمی دهی و می دوی ، و من خودم را میزنم به آن راه تا تو خودت را پشت دیواره مغازه ای که دویدی تا بدان برسی ، قایم شوی . اما دلت نمی اید و زود بیرون میجهی و خودت را نشانم می دهی . من قربان صدقه ات می روم و هر دو می خندیدم ... 

قفل کیفم را باز می کنم تا کلید در آورم ، کلید را از دستم می ربایی و جا کلیدی که یک عدد خرس با شالگردن است را داخل کیف عروسکی ات می گذاری . حالی ام می کنی تا بغلت کنم و تو زنگ در را بزنی ؛ مامان آیفون را برداشت و گفت : کیه ؟ و تو گفتی : منم .... و من و مامان و تو ؛ هر سه خندیدیم ...

سپاس دلبندم ، سپاس که هوایم را داری و معنای گزاره ی دستم را بگیر را می فهمی . سپاس برای آن آدمس هایی که ندادی مرا ؛ تا به حال از نگرفتن چیزی این قدر مسرور نشده بودم ... سپاس که فهم می کنی . سپاس که اندوهم را ، دردم را ، چشم هایم را می بینی و فهم می کنی .... سپاس که مامان می خوانی ام ...

مرا ببخش فرزندم .. دوست دارم ببخشی ام . ببخش اگر صبح زود از خواب ناز بیدار می شوی . ببخش مرا اگر اینقدر به جانم به جانت بسته است . ببخش مرا اگر سک سکت را دیر باز می کنم . می خواهم صبوری کنی تا مزه دانستن بما هو دانستن را با جانت مزه مزه کنی . ببخش مرا اگر قایم باشک باز خوبی نیستم و گاه اشک هایم را نمی توانم جلویت فرو بخورم . ببخش مرا به خاطر تمام اضطراب ها و استرس هایم ... ببخش مرا که مامان جان خوبی برایت نیستم پوریا ....