اين روزها دچار سكوتي عجيب شده ام.

اينجا گوشه اتاق مهربانم كز كرده ام  و به مداد سياه و كاغذ هاي كاهي مي نگرم كه مرا مي خوانند  و من گويا كر شده ام...

هيچ نمي شنوم.

چيزي مدام در اين گوشخ تاريك ذهنم وول مي خورد...

سوالاتي كه هيچ وقت پاسخ شان را نخواهم يافت.

 

پي نوشت:

چقدر اين روزها دلتنگ حسينم هستم كسي كه هيچ وقت مرگش را باور نخواهم كرد...

بي بي يون بي تو ...